Dînek diçû bajarê Nêşabûrê. Deşteke tijî ji gayan dît.
Pirsî: ev ga yên kê ne?
(Hat) gotin: yên Emîdê Nêşabûrê ne.
Ji wir derbas bû, çoleke tijî ji hespan dît. 
Got: ev hesp yên kê ne? 
(Hat) gotin: yên Emîdê Nêşabûrê ne. 
Dîsa gihişte cihekî tijî ji kerîyên pêz. 
Pirsî: ev kerî yên kê ne? 
(Hat) gotin: yên Emîdê Nêşabûrê ne.
Gava ku gihişte bajêr, gelek xulam dîtin. 
Pirsî ev xulam yên kê ne?
(Hat) gotin: xulamên Emîdê Nêşabûrê ne.
Di nava bajêr da serayeke xemilandî dît ku xelk tê da diçûn û dihatin. 
Pirsî: ev sera ya kê ye? 
(Hat) gotin: ewqas jî nizanî ku ev sera ya Emîdê Nêşabûrê ye?
Kefîyeke pirtî û kevn li ser serê Dînî hebû; hilanî û kevkî kir(havêt) asmîn û got: vê ya jî bide Emîdê Nêşabûrê ji ber ku te hemî tişt danê ev jî li ser. 

👤Etar Nêşabûrî
📚Êlahîname


.
دیوانه ای به نیشابور می رفت. دشتی پر از گاو دید ، پرسید: « این ها از کیست؟»
گفتند: «از عمیدنیشابور است.» از آن جا گذشت . صحرایی پر از اسب دید.
گفت: « این اسب ها از کسیت؟»
گفتند: «از عمید »باز به جایی رسید با رمه ها و گوسفندهای بسیار.
پرسید: «این همه رمه از کیست؟»
گفتند: «ازعمید.» چون به شهر آمد، غلامان بسیار دید،
پرسید : «این غلامان از کیست؟»
گفتند : «بندگان عمیدند.» درون شهر سرایی دید آراسته که مردم به آن جا می آمدند و می رفتند.
پرسید : «این سرای کیست؟»
گفتند: «این اندازه نمی دانی که این سرای عمید نیشابور است ؟»
دیوانه دستاری بر سر داشت کهنه و پاره پاره؛ از سر برگرفت به آسمان پرتاب کرد و گفت : «این را هم به عمید نیشابور بده، زیرا که همه چیز را به وی داده ای.»

👤عطار نیشابوری
📚الهی نامه عطار