‍ به بهانه راه اندازی رشته زبان کردی در دانشگاه کردستان

نویسنده و پژوهشگر زبان کردی کرمانجی

#جناب محمد تقوی شیروان

در چند روز اخیر چندین نفر از فعالان علمی و فرهنگی زبان کردی(گویش کرمانجی) با نوشتن چند سطر در باب رشته کردی در دانشگاه کردستان به نوعی اعتراض خود را مبنی بر اینکە گویش سورانی در حال بلعیدن دیگر گویشهای زبان کردی از جملە کرمانجی است اعلام نموده اند این در حالیست که بنابر قانون بقای اصلح آنکه قویتر و شایسته تر است میماند و ضعیفتر می میرد. می توان با مقایسه ای کوتاه بین کرمانجی و سورانی و مقایسه هر دوی آنها با زبانهای ایرانی باستان از جمله هخامنشی و اوستایی بر این باور غلط که کرمانجی توسط برادر خودش بلعیده می شود خط بطلان کشید. اگر گویش کرمانجی در حال حاضر صاحب هیچ کرسی دانشگاهی نیست ضعف آن به گویشورانش بر می گردد. برادران سوران با تلاش و پیگیریهای مداوم و خستگی ناپذیر خود موفق شدند این رشته را در دانشگاه کردستان راه اندازی کنند و حق آنهاست که سورانی را به عنوان معیار قرار دهند. دلسوزان و دایه های دلسوزتر از مادر در حوزه زبان و ادبیات کرمانجی به جای اعتراض به برادران سوران کمی به خود بر گردند و ببینند که آن زمان که عده ای از فعالان علمی و فرهنگی درخواست ایجاد گویش کرمانجی در دانشگاه بجنورد را به صورت یک فراخوان عمومی و جمع آوری امضا در کانالها و گروههای تلگرامی منتشر کردند چند نفر از آنها حاضر به امضای زیر تقاضانامه شدند که امروز فریاد هل من ناصر ینصرنی سر میدهند؟ بهتر است منطق را سرلوحه کار خویش قرار دهیم و از این پس در کارهای گروهی مشارکت داشته باشیم و خود را تافته جدابافته و با سوادتر از دیگران ندانیم. دانشگاهای استان آذربایجان غربی و خراسان از ملی گرفته تا آزاد و پیام نور و جامع علمی کاربردی و غیره در شهرهای ارومیه، ماکو، سلماس و خوی، شیروان، بجنورد، قوچان، مشهد و غیره می توانند مکانهای مناسبی جهت راه اندازی رشته زبان و ادبیات کردی کرمانجی باشد که متاسفانه تا امروز اکثریت قریب به اتفاق فعالان علمی و فرهنگی دست رو دست گذاشته اند تا دیگران از جمله برادران سوران در ایران و عراق برای آنها کاری بکنند و گویش کرمانجی را از این رخوت و سستی نجات دهند در حالی که برای زنده ماندن باید از خواب گران برخیزیم و از مقامات مسئول بخواهیم و به آنها ثابت کنیم که ما هم میتوانیم و توانایی راه اندازی این رشته را در خیلی از شهرها داریم. مگر نمی گوییم که ما به لحاظ ادبیات وخیلی از جهات دیگر از سورانها جلو هستیم؟ خُب بسم الله این گوی و این میدان. باید به خود بیاییم و نقاط ضعف و قوت را در خود جستجو کنیم و برای احیای این شاخه از زبان کردی آستین همت را بالا زد و با سماجت و پیگیری لازم اجازه ندهیم این امانت اجدادی که میراث فرهنگی ما کردها و همه ایرانیان است نابود شود.

من الله توفیق