Wezîr

Şivanek bû wezîr. Her roj spêdeyê ji xewê radibû û kilîd hiltanî û derîyê xanîyê xwe yê dema şivanîyê vedikir û demjimêrekê di wir da derbas dikir. Piştra ji wir derdiket û diçû cem paşayî. Ji paşayî xeber hat ku wezîr her roj spêdeyê diçe cihekî vala û haya ti kesî/ê jî jê nîne. Paşayî xwest ku bizane di nava wî xanî da çî ye. Rojekê paşayî bêyî ku haya wêzîr jê hebe ew şopand. Wî wezîr dît ku postîna şivanîyê li xwe dike û şivdestîya şivanan hildihîne û strana şivantîyê dixwîne. Paşayî got: Ey wezîro! Ev çî ye ku ez dibînim?
Wêzîr got: her roj dihêm(têm) vir da ku jîyana xwe ya destpêkê ji bîr nekim û nekevime nava şaşîyan, ku her kes rojgara xwe ya jaritîyê bihîne bîra xwe, di dema dewlemendîyê da bi xwe qurre nabe û zêde xwe mezin nahesibîne.

Wergêr: #Mihemed_Teqevî 

 

Peyvên dijwar(واژەهای دشوار):👇

Spêde: سپیده، صبح
Demjimêr: ساعت
Derbas kirin: عبور کردن
Piştra: سپس
Derketin: خارج شدن
Paşa: پادشاه
Haya ti kesî/ê jê nîne: کسی ازش خبر نداره
Bêyî: بدون
Şopandin: دنبال کردن
Stran: ترانه
Vir: اینجا
Wir: آنجا
Şaşî: اشتباه
Jaritî: فقر
Dewlemendî: ثروت
Hesibandin: به حساب آوردن، حساب کردن

 


🔶 وەزیر

شڤانەک بوو وەزیر. ھەر رۆژ سپێدەیێ ژ خەوێ رادبوو و کلید ھلتانی و دەرییێ خانییێ خوەیێ دەما شڤانییێ ڤەدکر و دەمژمێرەکێ د ور دا دەرباس دکر. پشترا ژ ور دەردکەت و دچوو جەم پاشایی. ژ پاشایی خەبەر ھات کو وەزیر ھەر رۆژ سپێدەیێ دچە جھەکی ڤالا و ھایا ت کەسی/ێ ژی ژێ نینە. پاشایی خوەست کو بزانە د ناڤا وی خانی دا چییە. رۆژەکێ پاشایی بێیی کو ھایا وێزیر ژێ ھەبە ئەو شۆپاند. وی وەزیر دیت کو پۆستینا شڤانییێ ل خوە دکە و شڤدەستییا شڤانان ھلدھینە و سترانا شڤانتییێ دخوینە. پاشایی گۆت: ئەی وەزیرۆ! ئەڤ چییە کو ئەز دبینم؟
وێزیر گۆت: ھەر رۆژ دھێم(تێم) ڤر دا کو ژییانا خوەیا دەستپێکێ ژ بیر نەکم و نەکەڤمە ناڤا شاشییان، کو ھەر کەس رۆژگارا خوەیا ژارتییێ بھینە بیرا خوە، د دەما دەولەمەندییێ دا ب خوە قوڕە نابە و زێدە خوە مەزن ناھەسبینە.

وەرگێر: #مھەمەد_تەقەڤی 

پەیڤێن دژوار(واژەهای دشوار)👇

سپێدە: سپیده، صبح
دەمژمێر: ساعت
دەرباس کرن: عبور کردن
پشترا: سپس
دەرکەتن: خارج شدن
پاشا: پادشاه
ھایا ت کەسی/ێ ژێ نینە: کسی ازش خبر نداره
بێیی: بدون
شۆپاندن: دنبال کردن
ستران: ترانه
ڤر: اینجا
ور: آنجا
شاشی: اشتباه
ژارتی: فقر
دەولەمەندی: ثروت
ھەسباندن: به حساب آوردن، حساب کردن

🔶 وزیر

چوپانى به مقام وزارت رسید. هر روز بامداد بر مى‌خاست و كلید بر مى‌داشت و درب خانه پیشین خود باز مى‌كرد و ساعتى را در خانه چوپانى خود مى‌گذراند. سپس از آنجا بیرون مى‌آمد و به نزد امیر مى‌رفت. شاه را خبر دادند كه وزیر هر روز صبح به خلوتى مى‌رود و هیچ كس را از كار او آگاهى نیست. امیر را میل بر آن شد تا بداند كه در آن خانه چیست. روزى ناگاه از پس وزیر بدان خانه در آمد. وزیر را دید كه پوستین چوپانى بر تن كرده و عصاى چوپانان به دست گرفته و آواز چوپانى مى‌خواند. امیر گفت: «اى وزیر! این چیست كه مى‌بینم؟»

وزیر گفت: «هر روز بدین جا مى‌آیم تا ابتداى خویش را فراموش نكنم و به غلط نیفتم، كه هر كه روزگار ضعف به یاد آرد، در وقت توانگرى، به غرور نغلتد.»