#مهەمەد_تەقەڤی
✅ئاخا مھەمەد خان وو رووڤی

ھاتییە گۆتن کو ئاخا مھەمەد خانێ قاجار ژ نێچیرکرنا رووڤییان پڕ ھەز دکر. تەڤاھییا رۆژێ ل پەی رووڤییەکی دبەزییا دا کو رووڤی دوەستییا وو ژ بەر وەستییانا پڕ، دکەتە سەر ئەردێ. ھنگا وی ئەو بێبەختا دگرت وو د دۆرا ئوستوویێ دا زەنگلەک گرێ ددا. پشترا رزگار دکر. رووڤی تام ساخ بوو لێ تەنێ ئەو زەنگل ژێ را دما !...رووڤی ژ ڤێ دەرێ چیرۆکێ دا ھەر جھی ژی بچە، زەنگلەک د ئوستوویا وی دا تەقەرەق دکە. ئێدی ئەو نکارە نێچیر بکە ژ بەر کو دەنگێ ڤێ زەنگلێ، نێچیرێ درەڤینە. لۆما ئەو برچی دما. دەنگێ زەنگلێ، جۆتا وی ژی درەڤاند لۆما ئەو ب تەنێ دما. بەدتر ژ ڤێ ئەڤ کو دەنگێ زەنگلێ رووڤی ب خوە ژی دالۆزاند، وو ئەو نەارام دکر.
ئەڤ دەقیق ھەمان بەلایە کو مەرڤێ ئیرۆیی دھینە سەرێ فکرا تژی ئالۆزییا خوە. ددە دوو خوە، خوە ھێسیرا خەیالێن خوە دکە. زەنگلەک ژ فکرێن نەرێنی د دۆرا ئوستوویا خوە دا گرێ ددە، ھنگا خوە دخاپینە کو ئازادە لێ وسا نینە.

پەیڤێن دژوار:
نێچیرکرن: شکار
تەڤاهی: تمام
بەزین: با شتاب فرار کردن
زەنگل: زنگوله
پشترا: سپس
رزگار کرن: آزاد کردن
تام: کاملا
ساخ: سالم
ئوستوو: گردن
تەقەرەق کرن: سر و صدا کردن
ئێدی: دیگر
ژ بەر کو: زیرا
رەڤاندن: فراری دادن
جۆت: جفت
ئالۆزاندن: آشفتە کردن
نەارام: نا آرام
ئالۆزێ: آشفتگی
دوو: دنبال
نەرێنی: منفی
خاپاندن: فریب دادن
وسا: اینطور


✅ Axa Mihemed Xan û Rûvî

Hatîye gotin ku Axa Mihemed Xanê Qacar ji nêçîrkirina rûvîyan pirr hez dikir. Tevahîya rojê li pey rûvîyekî dibezîya da ku rûvî diwestîya û ji ber westîyana pirr, dikete ser erdê. Hinga wî ew bêbexta digirt û di dora ustûyê da zengilek girê dida. Piştra rizgar dikir. Rûvî tam sax bû lê tenê ew zengil jê ra dima !...Rûvî ji vê derê çîrokê da her cihî jî biçe, zengilek di ustûya wî da teqereq dike. Êdî ew nikare nêçîr bike ji ber ku dengê vê zengilê, nêçîrê direvîne. Loma ew birçî dima. Dengê zengilê, cota wî jî direvand loma ew bi tenê dima. Bedtir ji vê ev ku dengê zengilê rûvî bi xwe jî dialozand, û ew nearam dikir.
Ev deqîq heman bela ye ku merivê îroyî dihîne serê fikra tijî alozî ya xwe. Dide dû xwe, xwe hêsîra xeyalên xwe dike. Zengilek ji fikrên nerênî di dora ustûya xwe da girê dide, hinga xwe dixapîne ku azad e lê ne wisa ye.

می‌گویند آقا محمد خان قاجار علاقه خاصی به شکار روباه داشته. تمام روز را در پی یک روباه با اسبش می‌تاخته تا جایی که روباه از فرط خستگی نقش زمین می‌شده. بعد آن بیچاره را می‌گرفته و دور گردنش، زنگوله‌ای آویزان می‌کرده. در ‌‌نهایت هم ر‌هایش می‌کرده.روباه سالم سالم است فقط می‌ماند فقط آن زنگوله!... از اینجای داستان، روباه هر جا که برود یک زنگوله توی گردنش صدا می‌کند. دیگر نمی‌تواند شکار کند، زیرا صدای آن زنگوله، شکار را فراری می‌دهد. بنابراین «گرسنه» می‌ماند. صدای زنگوله، جفتش را هم فراری می‌دهد، پس «تنها» می‌ماند. از همه بد‌تر، صدای زنگوله، خود روباه را هم «آشفته» می‌کند، «آرامش»‌اش را به هم می‌زند. دقیقا این‌‌ همان بلایی است که انسان امروزی سر ذهن پُرتَنشِ خودش می‌آورد. دنبال خودش می‌کند، خودش را اسیر توهماتش می‌کند. زنگوله‌ای از افکار منفی، دور گردنش قلاده می‌کند. بعد خودش را گول می‌زند و فکر می‌کند که آزاد است، ولی نیست.
@bumavaz